Στρατόπεδο συγκέντρωσης ο καταυλισμός προσφύγων στη Μόρια

Αντιγράφουμε το ρεπορτάζ της Μαρίας Νταλιάνη στο capital.gr από συζήτηση στην Επιτροπή της Βουλής για τα Άτμα με Αναπηρία:

Με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες περιέγραψαν στην Επιτροπή της Βουλής για τα Άτομα με Αναπηρία τις συνθήκες διαβίωσης περίπου 5.000 προσφύγων και Μεταναστών σήμερα (σ.σ. 5/10) οι Εύα Κοσσέ, Ερευνήτρια για την Ελλάδα και Emina Cerimovic, Ερευνήτρια για τα δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία της Οργάνωσης HumanRightWatch.

Όπως είπαν οι ερευνήτριες οι συνθήκες διαβίωσης ακόμα και για τους ανθρώπους που δεν έχουν προβλήματα υγείας ή ψυχικά νοσήματα είναι κάτι παραπάνω από τραγικές και έχουν δραματικά επιδεινωθεί. Σε σύγκριση με πέρισυ όταν είχαν ελέγξει ξανά το κέντρο της Μόριας στο οποίο υπενθυμίζεται διαβιούν όσοι έχουν φτάσει την Ελλάδα μετά τον Μάρτιο του 2016, στους οποίους δεν επιτρέπεται να έρθουν στην ενδοχώρα βάσει της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας, δεν υπάρχει καμία βελτίωση και καμία μέριμνα για τον χειμώνα που έρχεται.

Οι ίδιες περιέγραψαν όχι μόνο τις τραγικές συνθήκες διαβίωσης για γυναίκες, παιδιά, ασυνόδευτα παιδιά, ενήλικες με προβλήματα υγείας και αναπηρίες, αλλά μετέδωσαν και το αρνητικό μήνυμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το θέμα, αξιωματούχοι της οποίας τονίζουν ότι βάσει της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας δεν επιτρέπεται σε όσους φτάνουν στα νησιά να μετακινηθούν στην ενδοχώρα, αλλά παραμένουν εκεί.

Ειδικά στην Μόρια η οποία είναι φτιαγμένη για 2.000 άτομα, σήμερα διαβιούν εκεί 5.000.

Σοκαριστική είναι η δήλωση της Emina Cerimovic πως «Η Μόρια είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ένας καταυλισμός με συνωστισμό χιλιάδων ανθρώπων. Αυτό που είδαμε στη Μόρια είναι μία κατεπείγουσα κατάσταση. Είναι ότι χειρότερο έχω δει κι έχω περάσει και πόλεμο».

 

Προτίμησε να επιστρέψει στην Συρία

Αίσθηση προκάλεσαν οι ιστορίες που μετέφεραν οι δύο ερευνήτριες στους Έλληνες βουλευτές που παρακολούθησαν την συνεδρίαση και οι οποίοι αποφάσισαν να αιτηθούν στον Πρόεδρο της Βουλής Νίκο Βούτση επίσκεψη στην Μόρια για επιτόπια καταγραφή και ανάδειξη του προβλήματος.

«Θα ήθελα να μεταφέρω τα λόγια του Χασάν Αμπντό, ενός 36 χρόνου Σύριου που κρατείται αυτή την στιγμή στο προαναχωρησιακό κέντρο της Μόριας για επανεισδοχή στην Τουρκία», είπε η κ. Κιοσσέ.

Ο Χασάν αποφάσισε να επιστρέψει οικειοθελώς στην Τουρκία, έτσι ώστε να γυρίσει στην Συρία. Όταν είδα στην λίστα της αστυνομίας ότι υπάρχει άνθρωπος που ζήτησε να γυρίσει οικειοθελώς στην Τουρκία, το πρώτο ερώτημα που ήρθε στο μυαλό μου ήταν τι μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο να πάρει αυτή την απόφαση. Τι μπορεί να οδηγήσει έναν άνθρωπο να επιστρέψει στην Τουρκία και μετά σε μια εμπόλεμη ζώνη; Μου είπε, «Συνειδητοποίησα πως παρότι στην Συρία υπάρχει πόλεμος και πεθαίνει κόσμος, ζούσα στον παράδεισο. Εδώ, ζω σε μια κόλαση, όλα είναι άσχημα, η συμπεριφορά είναι άσχημη, οι ελληνικές αρχές ακατάδεκτες, οι συνθήκες διαμονής άθλιες, οι διαδικασίες ασύλου πολύ μπλεγμένες και παίρνουν πάρα πολύ χρόνο, οι αρχές δεν σέβονται πως οι άνθρωποι έρχονται από πόλεμο, οι άνθρωποι πεθαίνουν ψυχολογικά εδώ, πεθαίνουν αργά, στη Συρία τουλάχιστον πεθαίνουν γρήγορα. Αποφάσισα να γυρίσω στην Συρία γιατί οι αρχές είπαν πως η Τουρκία είναι ασφαλής για μένα, τουλάχιστον θα είμαι στην πατρίδα ως πατριώτης και όχι ως πρόσφυγας σε μια ξένη χώρα και μια ήπειρο στην οποία δεν με θέλουν».

 

Πρόσφυγες με αναπηρία

Στην συνέχεια η κ. Cerimovic μίλησε για τις τραγικές συνθήκες των ατόμων με αναπηρία. «Συναντήσαμε ανθρώπους οι οποίοι είχαν έναν ολόκληρο μήνα να κάνουν ντουζ, γιατί τα ντουζ που είχαν εγκατασταθεί στους καταυλισμούς δεν είχαν δυνατότητα πρόσβασης από ανθρώπους σε αμαξίδιο. Όταν μιλώ για μη προσβασιμότητα, αναφέρομαι σε ντουζιέρες που χρειάζεται κανείς να ανέβει σκαλάκια για να μπει στο εσωτερικό και ένα αμαξίδιο δεν χωρούσε να περάσει».

Και στην συνέχεια περιέγραψε επίσης την εικόνα της Μόριας:
«Καθώς περπατάει κανείς και πηγαίνει στον καταυλισμό της Μόρια βλέπει δεκάδες άτομα, πολλά εκ των οποίων παιδάκια, στρυμωγμένα σε μικροσκοπικά αντίσκηνα και πέφτει η θερμοκρασία. Μια φορά που ήμασταν εκεί με την Εύα υπήρξε βροχόπτωση και όλα τα αντίσκηνα επέτρεπαν στο νερό να μπει στο εσωτερικό και οι άνθρωποι ήταν απελπισμένοι, γιατί όλες οι μικρές κουβερτούλες που είχαν ήταν όλες βρεγμένες.

Βρήκαμε, ότι υπήρχαν 4 οικογένειες που μπορεί να ζούσαν στο ίδιο αντίσκηνο, αλλά σοκαριστικό ήταν να βλέπουμε διάφορα θερινά αντίσκηνα, όπως αυτά τα πορτοκαλί και τα πράσινα που χρησιμοποιούμε οι ίδιοι για τις διακοπές, να χρησιμοποιούνται για καταυλισμό και να φιλοξενούν μέχρι τέσσερις ανθρώπους ανά αντίσκηνο.

Κοντά στην είσοδο της Μόρια υπάρχει ένα μεγάλο αντίσκηνο και όταν μπήκα στο εσωτερικό του κυριολεκτικά είδα εκατοντάδες ανθρώπους να διαβιώνουν κάτω από ένα μεγάλο αντίσκηνο και το μόνο που χώριζε τη μια οικογένεια από την άλλη ήταν μια κουβέρτα.

Εκεί συνάντησα μια μητέρα μόνη από την Ερυθραία, η οποία έχει τρία παιδάκια το μικρότερο εκ των οποίων είναι μόνο πέντε μηνών, η οποία με πήγε στη δική της μικρή γωνίτσα, που είχε το μέγεθος αυτό εδώ που σας δείχνω με τα χέρια ανάμεσα στις δύο καρέκλες, δηλαδή, αντί για τοίχους είχε δύο κουβέρτες κρεμασμένες. Άρα, το μόνο που τη χώριζε και της παρείχε προστασία και ιδιωτικότητα από τη διπλανή οικογένεια ήταν αυτή η κουβερτούλα που κρεμόταν. Το μόνο που τη χώριζε και της έδινε ασφάλεια από τον εξωτερικό κόσμο και από ό,τι συνέβαινε και τους καβγάδες που συνέβαιναν κατά τη διάρκεια της νύχτας ήταν αυτή η κουβέρτα που κρεμόταν.
Κάθε μέρα κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μας στη Μόρια βλέπαμε μικρά παιδάκια, τα οποία τουρτούριζαν και ήταν έξω με τα εσώρουχα τους ενώ οι μητέρες τους τους έριχναν νερό στο κεφάλι προσπαθώντας να τα καθαρίσουν και να τα προστατεύσουν από τις ψείρες και από την ψώρα.

Ως ερευνήτρια δεν χρειάστηκε να ρωτήσω καν κάποια μητέρα, γιατί έκανε ντουζ στο κοριτσάκι της έξω στο νερό σε κοινή θέα όλων των ανθρώπων, γιατί αν περπατήσει κανείς στην περιοχή που βρίσκονται οι ντουζιέρες, θα αντιληφθεί ακριβώς γιατί συμβαίνει αυτό. Η αποφορά και η δυσωδία των κοπράνων και των ούρων ήταν απίστευτη.

Δεν υπάρχει νερό στη Μόρια και ο κόσμος έχει πρόσβαση στο νερό μόνο τρεις φορές την ημέρα για 30΄- 40΄. Δεν υπάρχει ζεστό νερό και είμασταν εκεί μία μέρα, όπου είδαμε να φτάνει το νερό και μικρά παιδάκια από 4 ετών και πάνω να τρέχουν ξυπόλητα στο βραχώδες έδαφος με μπουκάλια στα χεράκια τους προσπαθώντας να τα γεμίσουν και να έχουν πρόσβαση σε νερό και να παλέψουν για το νερό μαζί με τέσσερις χιλιάδες άλλους ανθρώπους».

Μοιραστείτε το: Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someonePrint this page

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *